BLOG

Grenzen Vervagen

"A long long time ago i can still remember....."


Ik moet mijn blog bijna virtueel afstoffen vandaag voor dat ik begon met de eerst letters de typen, want het is wel weer even geleden dat ik wat heb substantieels heb toegevoegd op tekstueel gebied. Nu hoor ik u denken is jouw blog dan zo substantieel;  kan je na nagaan hoe lang geleden het is!


De helft van de popwereld is inmiddels overleden en Ken is aan de macht gekomen aan de overkant van de plas... 'Hila'rarisch. Ik vind hem leuk!


En wat gebeurde er voor schokkende dingen na mijn optreden bij 1 vandaag?  Eigenlijk niet veel, de telefoon ging niet meer over als anders en op een paar mensen die mij herkende of twijfelde of ze mij herkende, kan ik nog steeds veilig over straat. Geen Boerkini tijdens het tennissen... helemaal niks. 


Wel werd ik in die zelfde periode door mijn Fysio in Dekkerswald gevraagd om op 10 november te komen spreken op een symposium voor fysiotherapeuten. Weer een nieuwe ervaring en eigenlijk ook best spannend. Nu had ik in mijn tijd bij het Liliane Fonds als eens voor een klas gestaan die zo uit New Kids Turbo was komen lopen, dus wat betreft kon het nooit veel spannender meer worden.

Uiteindelijk liep het ook als een trein. Na dat ik wat onhandig bijna mijn laptop liet flikkeren, waren de 30 minuten spreektijd zo voorbij. Voor dat ik het wist liep ik weer met een vette smile op mijn gezicht door de stromende regen naar het bushokje. Geen druppel water kon mijn humeur nog verpesten. Dit was een heel mooi begin van de winter! 


Wat deed ik verder in het najaar buiten het niet halen van de griepprik? Vooral goed in mijn vel zitten en weer een hoop 'extra' sporten. Daarnaast waren er natuurlijk de feestdagen waar ik normaal geen drol om geef, maar ik moet bekennen, eigenlijk was het best gezellig en ik ben een Minion kussen rijker! Wat ik met Minions heb? Nothing really special, maar ik vind die gele muppets gewoon leuk. Ik wordt er vrolijk van! Banana!!!!!!!!!!


Verder waren er natuurlijk de sokken en de vaatdoekjes van mijn moeder. God wat weet dat mens mij altijd op te fleuren.... Krijgen jullie ook altijd van die nuttige cadeaus? Waarom maakt Sylvana daar geen issue van? 


Ik moest weer even een bruggetje hebben naar Trump mensen... Wat moeten we met die man?  Ik krijg er geen Trumptower van.... Ik moet als maar denken aan een aflevering van South Park, The Last of the Meheecans, waar Cartman en de rest van de kids Texans vs. Mexicans spelen.


 "There's a heap of Mexicans out there who want nothin' more than to sneak past our border, and we've gotta stop them!"


Voor de rest wil ik het er bij laten en hopen dat Trump zijn land niet meesleept in een gigantische val door zijn protectionistische maatregelen. 


"They're all living the good life while I'm, while I'm stuck out here in Meheeco. I am... The Last of the Meheecans."


Toen was het al weer oudjaar en weer was er geen hoofdprijs.... 5 euro, nou ja het is in ieder geval wat. De loten had ik gekregen met een heerlijke fles Chamapagne dus ik had sowieso geen klagen.

 

En dan komen de voornemens, althans dat is waar veel mensen het altijd over hebben. Ik doe daar eigenlijk nooit aan mee onder het mom dat een nieuw jaar geen reden moet zijn om iets laten of dan wel te beginnen. Dat kan ook op 12 mei, of 24 juli, toch?
Ik was in de kerstvakantie al gestart met extra krachttraining, want ondanks de mooie cijfers tijdens de laatste controle, waren en vooral op armkracht gebied nog wel verbeterpuntjes. Ik wil echt zo fit mogelijk de transplantatie in gaan. Het wordt hoe dan ook een heftig ingreep waarbij alle beetjes helpen denk ik dan maar. En wie weet wanneer we weer aan de beurt zijn? 
Inmiddels sta nu al weer meer dan 2 jaar op de lijst. Januari loopt al weer langzaam naar zijn einde. Over ruim 5 maanden wordt ik al weer 37 jaar en zo vliegt de tijd voor bij als je er geen erg in hebt, ook met CF! Misschien juist ook wel met CF? Al zullen voor sommige mensen de dagen misschien juist wel ontzettend lang duren....

Waar ik kan zal ik ze zolang mogelijk blijven vullen met leuke dingen en zo heb ik weer een gammel bruggetje naar het maken van een video die ik begin deze week in elkaar heb gezet over mijn leven met CF. Weer wat nieuws maar ook heel tof! 

Eind vorige week mailde een CF maatje mij of ik wat wilde doen voor een vriendin van haar i.v.m. haar VIG Opleiding. Natuurlijk zij ik meteen ja, want nee dat komt eigenlijk niet in mijn woorden boek voor. Alleen toen ik te horen kreeg dat het al een kleine week later af moest zijn krabde ik me toch nog even achter de oren. Want hoe ga ik dit doen? Ik had alleen een klein filmpje gemaakt voor de CF dag afgelopen jaar, maar dit moest echt wat professioneler. 

Uiteindelijk keek in naar een stapel boeken met een camera er op. Nu is dat ook niet echt het summum van professionaliteit hoor ik u weer meedenken? Ik heb een statief, maar die heeft niet echt een klik met mijn nieuwe systeemcamera. Het is meer een soort Babolat tennisracket, het schuurt en de lak vliegt er binnen no time van af.  

Maar goed het heeft gewerkt. Ik heb wel met wat gevloek her en der minimaal 30 keer de eerste paar zinnen opnieuw moeten doen, maar toen het eenmaal liep heb ik de het aan één stuk door geluld. Wat dat betreft hoef je er bij mijn niet veel in te gooien

Ik ben blij met het resultaat, al zitten er een paar kleine statistische foutjes in, maar goed hopelijk worden die mij vergeven! Ik wordt ook elke keer weer een jaartje ouder! 

Read More 0 Comments

Dat praat een stuk makkelijker

En toen was het weer eens tijd voor een blogje van mijn kant. Althans ik had persoonlijk had behoefte om er weer eens ééntje te schrijven. De afgelopen periode was de zin heel ver weg, zo gaat dat soms in het leven. Daarnaast zijn er voor mij andere dingen die vaak net wat meer prioriteit hebben.

 

Ik ben sowieso al niet iemand die elke dag zijn hele hebben en houwen op tafel gaat leggen, net zo min als dat ik de behoefte heb om elke dag te moeten lezen wat iemand uitvreet. Ik laat dat graag aan een ander over. Kom bij mij ook niet aan met programma's als Utopia want dan is de date al voorbij. En als je echt wat van mij wilt weten dan kan je het me gewoon privé vragen.

 

Maar goed, na ongeveer een half jaar aan de Orkambi vond ik het wel het moment om even een update de wereld in te laten gaan. Ik zeg met nadruk ongeveer, wat mijn besef van tijd is vaak net een goede Emmentaler, vol gaten. Ik was vroeger al iemand die een agenda had voor de plaatjes die er in stonden en als ik nu een agenda koop kan ik hem aan het eind van het jaar nog prima gebruiken als notitieblok. Ik heb 3 horloges op mijn nachttafeltje liggen, allen in diepe coma.

 

Ik heb wel gemerkt hoe meer ik met tijd bezig ben, hoe minder ik leef. Als ik morgen zin heb om iets te doen, dan probeer ik dat te regelen! Ik zeg niet dat het altijd lukt, maar nooit geschoten is altijd mis. Zo wilde ik deze zomer weer naar Berlijn, maar mijn eerste reispartner haakte af, dus toen heb ik contact gezocht met één van mijn andere vrienden en niet lang daarna zat ik voor de 2e keer in een jaar in deze Duitse metropool. Ik heb er geen seconde spijt van gehad. Ik ga graag morgen nog terug. Dus wie zin heeft ;-)

 

En de wachtlijst dan? O ja die is er ook nog....

 

Ik ben na april niet meer gebeld dus in de tussentijd hebben we er dus maar het beste van gemaakt en dat gaat me prima. Heel af en toe schrik ik wel op als iemand mij op 23:30 uur in de avond nog belt om dat de deur van de tenniskantine niet sluit (noem geen namen), maar dat is denk ik ook niet gek als je al 2 keer in de avond bent opgeroepen. Mijn beste vriend zat pas al op de kast toen ik vertelde dat ik een oproep had, ik had alleen de rest van mijn zin nog niet afgemaakt... Dan besef je overigens pas goed hoe mensen ècht meeleven. Waren al mijn vrienden maar zo geweest vroeger.

 

Gelukkig heb ik er nog een vriend bijgekregen in de vorm van Orkambi. Ik had er weinig van verwacht, maar ik moet bekennen dat het mijn leven op bepaalde fronten echt veranderd heeft de afgelopen tijd. Zo ben ik weer een stuk fitter en hoest ik vrijwel niet meer. Vooral op de tennisbaan is dit buitengewoon fijne bijkomstigheid. In april stond ik namelijk echt op het punt mijn rackets over het hek te smijten en er de brui aan te geven. Dus wat dat betreft kon het middel niet op een beter moment komen. En nog steeds voel ik progressie. Vanavond liep ik zonder pauze naar de 3e etage van mijn appartement. Eenmaal binnen besefte ik pas wat ik gedaan had.

 

Overigens zijn er niet alleen maar pluspunten. Mijn Fev1 is juist op achteruit gegaan en mijn darmen zijn al 3 weken opgewonden. Ik weet niet waarvoor, maar ik weet wel dat ik deze toestand Heusden vesting alleen kan verdedigen tegen de Spanjaarden, mochten deze ooit nog een keer aan de poorten staan.

 

“Ik denk dat we zo meteen maar even een raampje open moeten zetten”

 

De darmen verdienen dus wat extra aandacht de komende periode om te achterhalen of het werkelijk van de Orknalbi komt.

 

Dan mijn interviews voor tv..

 

“Van een stuk op Facebook naar een 1 vandaag op bezoek.”

 

Het kan snel gaan, vooral ook mede namens M. Aarten, die mijn naam had achter gelaten bij de desbetreffende medium.

Eerst was er het telefoontje van de radio en nog geen half uur later stond de tv crew al in mijn woonkamer. Maar goed zo snel als ze er waren, zo snel waren ze ook weer vertrokken. Alles ging in feite in roes voorbij. Ik heb dat naderhand overigens wel als voordeel ervaren, want zodoende had ik ook weinig of geen tijd om na te denken over hoe en wat. Het kwam op me af en ik moest me er in feite aan overgeven.

 

Voor mensen die zich alsnog afvragen waar heeft hij het over:

 

http://binnenland.eenvandaag.nl/tv-items/69195/nieuwe_donorwet_roept_veel_reacties_op

 

Gelukkig ging me dat uitstekend af en dat daar was achteraf toch wel erg trots op. Ik weet waar ik vandaan gekomen ben. Als ze mij 5 jaar geleden zoiets gevraagd hadden te doen, had ik nooit meteen enthousiast ja gezegd, laat staan dat ik al ja zou zeggen. Waar ik in lengte redelijk klein ben gebleven ben ik op andere fronten dus flink gegroeid. Mijn grote mond heeft dus eindelijk echt gestalte gekregen.

 

“Groot geworden door klein te blijven”

 

Overigens ben ik op 1 punt ook weer terug naar af gegaan deze zomer. Ik ben namelijk mijn oude Lego City hobby weer opgepakt. Ik wist niet dat je daar zoveel plezier aan kon beleven. Wat begon met 3 losse setjes, is inmiddels uitgegroeid tot een beginnende vestingstad, boordevol met vakwerkhuizen. Ik heb in lange tijd – los van het tennis – mijn ei niet zo goed kwijt gekund als nu, heerlijk!

 

“Van een 3 dozen van de Kruidvat naar een beginnende Lego vestingstad”

 

Nog genoeg te doen de komende periode. Nu maar hopen dat ze dit voorjaar snel het dak van mijn zolder komen vervangen, want anders kan ik straks nergens meer staan.

 

Zo zie je maar waar een mens blij van kan woorden. Misschien wel het beste medicijn! 

Read More 0 Comments